Als je weet dat je dood gaat

"Ik heb altijd gezegt dat ik me niet zou laten testen. Afgelopen week heb ik besloten dit wel te laten doen maar heb me laten meeslepen met m'n maatschappelijk werkster. Je wilt misschien wel weten waarom ik het eigenlijk niet wil. Wat moet ik doen als ik weet dat ik het heb? Ik word waarschijnlijk niet eens veertig." Schreef ze, het ontroerde me.

Een lieve vriendin, ken haar al een aantal jaar. Wist al een tijd dat haar vader en moeder niet haar biologische waren. Haar broer heeft zich laten testen, hij heeft het niet. Huntington. Ze doet het, ze gaat zich ook laten testen. Een traject van maanden. Ze kan zich nog terug trekken, zeggen dat ze het toch niet doet.

Ze heeft gelijk. Wat moet je doen als je weet dat je doodgaat? Ga je de hele dag thuis in hoekje zitten of ga je alles doen wat god verboden heeft? Wat wil je eigenlijk allemaal nog doen in je leven? Wil je een wereldreis maken of misschien wil je wel emigreren naar een ander, warm land.

Ik hoop, net als waarschijnlijk vele andere en zijzelf, dat het ook aan haar voorbij mag gaan. Ze verdiend een goed, gezond maar vooral een lang leven. Iedereen verdiend dat toch? Je ontroerd me, lieve vriendin. Geniet van het leven.

Ik heb m'n laptop!

Bijkletsen want ben veel te lang weggeweest ..

Ja, ik weet het. Het is alweer een aantal dagen geleden maar vandaag voelde ik me pas echt in de schrijf mood. Dit word een echt bijklets stukje dus ben je niet geintresseerd in m'n gekwetter kan je nu beter stoppen met lezen.

(O, je bent een lieve lezer, je leest gezellig mee in m'n verhaal!)Ik heb m'n laptop bedel voor aan m'n Thomas Sabo charm armband binnen. Teehee, ik ben er zo blij mee. Hij is bijna nergens te kregen want hij word niet meer gemaakt maar ik heb hem weten te bemachtigen. Binnenkort een foto.

Vorige week woensdag ben ik bij een bloeddruk controle geweest. Gewoon wegen en meten, even waar moeder en ik plannen konden bespreken. Ik ga weer bewegen. Niet in m'n oude regime van 12 uur per week, maar rustig opbouwen. We hebben een wii gekocht en gaan daar elke dag een half uur tot een uur op bewegen. Een balance board kopen en fitnissen maar ook tennisen en broadway dansen leren. Calorien verbranden en misschien zelfs wel een kledingmaat kleiner want dat hebben 2 andere vrouwen ook op de wii bereikt, zo vertelde ze ons. We kunnen het! (En vergeet af en toe de zumba niet.)

Woensdag middag schoot het in m'n kop, ik smste m'n oude danspartner en tevens goede vriend Daan en sleurde hem mee naar de dansschool waar ik al sinds mei vorig jaar niet meer was geweest. Ik vond het best spannend en twitterde dan ook: Loop naar binnen, m'n hart klopt in m'n keel. Vind het spannend, alsof ik hier nooit ben geweest. Ik moet dit doen, alleen. Later volgde er een hele reeks tweets zoals deze: Ik lijk een nieuweling, word niet opgenomen in het geheel. Nooit geweest en ik vind het goed. Het was wel heel gezellig en vertrouwd. Moet wel eerlijk zeggen, miste het niet om door weer en wind de deur uit te gaan en elke dag te moeten haasten.

Zondag ben ik voor valentijn met m'n vriendlief naar Scheveningen gagaan. Lekker naar Pathé om Black Swan te gaan bekijken. We wisten dat het een pscho film was maar dat het zo erg was? Dat wisten we niet. Hoe verder we in het verhaal kwamen en hoe meer de film vorderde des te enger het werd. Ik ga natuurlijk niet te veel prijsgeven voor de mensen die hem nog willen zien maar als je niet tegen schrikmomenten kan en tegen bloed, niet kijken! De dans was heel goed van Portman, moet ik zeggen. Gelukkig had ik vriendlief om in weg te kruipen, haha.

Nou volgens mij ben je weer helemaal bij gepraat, weet je nu weer alles. Ik beloof dat ik binnenkort een foto plaats van de bedel en vaker blog. Echt waar!